bijan moosavi بيژن موسوي

 
CV_سی وی
performance_اجراها
discography_دیسکوگرافی
on media_در رسانه ها
links_لینک ها

 

   
 

All That Is Solid Melts Into Air

Video installation

2013 (London/UK)

 

هر آنچه سخت و استوار است، دود میشود و به هوا میرود

چیدمان ویدیو

1392 (لندن/انگلستان)


 

The “Supreme Leader” in political system of the Islamic Republic of Iran holds the ultimate authority. Despite the fact that the president and members of the parliament are elected by people’s vote, at his will, the leader has the power to remove any of them. Although the leader attempts not to play a role in the process of the election or apply his views onto it directly, the position that the constitution and the Islamic regime have provided for him in the past two decades and through a variety of political and social strategies, have given him the position of an untouchable holy figure who is responsible for guiding the Iranian society morally and ethically. In fact many of the critics of the Islamic Republic of Iran believe that it is this very position in Iran’s political system that contradicts fundamental democratic principles, and a transition to a genuine democratic system would happen only by eliminating such a position.

From the time of its establishment, the Islamic regime has well succeeded in brutally eliminating the oppositions from political and social activities, reducing the political scene in Iran down to two main parties: the conservatives and the reformists; both of which still faithful to Islam and obedient to the supreme leader. Following the 2009 presidential election though, and following the support of the totalitarian leader of Iran of Mahmoud Ahmadinejad who was the conservative candidate against the reformists, an incident occurred in the political and social climate of the country which, more than ever, challenged the position of the “Supreme Leader”. In the months following the election, this incident began to reflect through different layers of the Iranian society:

After the results of the presidential election came out in favour of Mahmoud Ahmadenejad, supporters of the reformist candidates flooded the streets, believing in an electoral fraud. In his speech following the election, the leader clearly expressed his support for Ahmadinejad and asked for the riots to come to an end. The speech resulted in serious confrontations between the protesters and the government, which resulted in tens of people being killed and hundreds being arrested. It was only after the killings that for the first time on the streets of Tehran and other cities, people started shouting against the leader himself; on the other hand the brutal measures taken by the regime against the protesters provoked a number of political and cultural figures within the main body of the government. In the months following the 2009 election these reactions were reflected through the society in different forms: from open letters blaming the leader for being responsible for the losses, to documents disclosing the supreme leader’s personal life which were being circulated amongst people; however, the indication of this challenge at its highest level was reflected at the presidential endorsement ceremony and through Iranian national television. The supreme leader, who had thought of supporting Mahmoud Ahmadinejad as the most practical way to keep the reformists from gaining power, was now faced with Ahmadinejad’s demand for power as the highest administrative authority in the country:

At the endorsement ceremony of the president conducted by the supreme leader which took place on 3rd of August 2009, Mahmoud Ahmadinejad who at a similar ceremony four years ago had kissed the leader’s hand and cheeks as a sign of “closeness and loyalty”, decided to go for his shoulder this time featuring an awkward moment between the two men.

All That Is Solid Melts Into Air was exhibited at Royal College of Arts 15-19th of October 2013 as part of the Magic Of Persia Contemporary Art Prize Finalist Exhibition.

* * *

مقام رهبری در نظام سیاسی جمهوری اسلامی ایران دارای بیش‌ترین قدرت است. با وجود این که رییس‌جمهور و نمایندگان مجلس با رای مردم انتخاب می‌شوند، رهبر ایران در صورت اراده توانایی عزل هر کدام از آن‌ها را دارد. گرچه رهبر به طور مستقیم در انتخابات مردمی ایفای نقش و اعمال نظر نمی‌کند ولی جای‌گاهی که قانون اساسی و نظام جمهوری اسلامی ایران در طی دو دهه‌ی اخیر و با به اجرا گذاشتن طرح‌های مختلف سیاسی و اجتماعی برای او فراهم کرده است از او شخصیتی ساخته است مقدس و دست نخوردنی که مسئولیت راه‌نمایی اخلاقی جامعه‌ی ایران را به عهده دارد. عده‌ی زیادی از منتقدین جمهوری اسلامی وجود همین موقعیت در نظام ایران را مغایر با اصول دموکراتیک می‌دانند و به همین دلیل گذار به دموکراسی در سیستم نظام این کشور را در گروی حذف چنین مقامی می‌بینند.

گر چه نظام اسلامی از زمان روی کار آمدنش به خوبی موفق به حذف بی رحمانه‌ی مخالفانش از عرصه‌ی سیاست و فعالیت‌های اجتماعی شده‌است و فضای سیاسی ایران را به دو جناح کلی محافظه‌کار و اصلاح‌طلب که کماکان معتقد به اسلام و مقام رهبری می‌باشند کاهش داده است، در انتخابات ریاست جمهوری سال 1388 و با حمایت رهبر تمامیت خواه ایران از محمود احمدی نژاد که نماینده‌ی جناح محافظه‌کار در مقابل اصلاح‌طلبان بود اتفاقی در فضای سیاسی و اجتماعی ایران رخ داد که بیش از پیش موقعیت مقام رهبری را به چالش کشید و بازتاب آن در سطوح مختلفی از جامعه‌ی ایران منعکس شد:

بعد از اعلام نتیجه‌ی انتخابات به نفع محمود احمدی نژاد، حامیان نامزد اصلاح‌طلب که معتقد به صورت گرفتن تقلب در انتخابات بودند به خیابان‌ها ریختند. رهبر ایران در سخن‌رانی بعد از انتخابات به صراحت حمایت خود از احمدی نژاد را اعلام کرد و دستور برخورد با شورش‌گران را داد که نتیجه‌ی آن کشته شدن ده‌ها و دست‌گیری صدها نفر از معترضان بود. این اولین باری بود که در خیابان‌های تهران و دیگر شهرهای بزرگ ایران، شعارهای مردم شخص رهبر را مورد خطاب قرار داد؛ از طرفی رفتار وحشیانه‌ی حکومت با معترضان به نتیجه‌ی انتخابات با واکنش عده‌ای از شخصیت‌های سیاسی و فرهنگی خود نظام مواجه شد. این واکنش‌ها در ماه‌های بعد از انتخابات به شکل نامه‌های سرگشاده‌ای که رهبر را مورد سرزنش قرار می‌داد تا افشاگری‌هایی که در مورد زندگی خصوصی او دست به دست بین مردم می‌چرخید در جامعه‌ی ایران بازتاب یافت؛ اما شاید بازتاب چالشی که رهبر با آن مواجه شد در بالاترین سطح خود در تلویزیون رسمی جمهوری اسلامی ایران و در مراسم تحلیف ریاست جمهوری احمدی نژاد خود را نشان داد. رهبر ایران که عملی‌ترین راه برای جلوگیری از قدرت گرفتن جناح اصلاح طلب را در حمایت از محمود احمدی نژاد دیده بود، حالا و با انتخاب او به عنوان رییس‌جمهور با گردن‌کشی و قدرت‌طلبی بالاترین مقام اجرایی کشور نیز مواجه شده بود:

در مراسم تنفیذ حکم ریاست جمهوری که در تاریخ 12 مرداد 1388 و توسط رهبر ایران صورت گرفت، محمود احمدی نژاد که در مراسم مشابه دوره‌ی قبلی ریاستش دست رهبر را به نشانه‌ی "نزدیکی و وفاداری" نسبت به او بوسیده بود، این بار به بهانه‌ی سرماخوردگی به بوسیدن شانه‌ی رهبر اکتفا کرد.

هرآنچه سخت و استوار است، دود میشود و به هوا میرود از 23 تا 27 مهر 1392 در کالج سلطنتی هنر در لندن و به عنوان بخشی از نمایشگاه فینالیستهای مسابقهی هنر معاصر مجیک آو پرژا به نمایش در آمد.